کاربرد ارزش پانسمان آلژینات در بیماران مسن با خطر بالای زخم فشاری

زخم های فشاری به عنوان زخم استرس نیز شناخته می شوند، عمدتاً به دلیل فشار طولانی مدت، اصطکاک، استرس برشی پوست یا بافت زیر جلدی، این آسیب موضعی در افراد مسن بدحال یا بیماران بستری طولانی مدت شایع تر است. مطالعات نشان داده اند که سوء تغذیه بدن بیمار، محیط مرطوب و سایر عوامل و ظاهر زخم های فشاری ارتباط نزدیکی با هم دارند، در حالی که بیماران مسن با کاهش عملکرد بدن، تخریب عملکرد بافت پوست، بنابراین خطر ابتلا به زخم های فشاری بیشتر است.

از سوی دیگر، بیماران مسن با زخم‌های فشاری پرخطر مستعد ابتلا به عفونت ثانویه هستند که ممکن است باعث ایجاد سپتی سمی شود و زندگی آنها را تهدید کند.

محققان از پانسمان‌های آلژینات در بیماران مسن مبتلا به زخم‌های پرخطر استفاده کردند و دریافتند که پانسمان‌های آلژینات می‌تواند سرعت درمان را بهبود بخشد و زمان درمان را کوتاه کند، که ارزش محبوبیت دارد.

اطلاعات & amp; روش ها

1.1 اطلاعات عمومی از می 2016 تا ژوئن 2017، در مجموع 52 بیمار مبتلا به زخم های پرخطر در یک بیمارستان بر اساس اصل گروه بندی تصادفی ساده رایانه ها به گروه کنترل (26 مورد) و گروه مشاهده (26 مورد) تقسیم شدند که 16 مورد در گروه کنترل و 10 مورد در زنان قرار گرفتند. سن بین 65 تا 88، متوسط ​​(4.4±73.7) سال: 12 مورد دم خاجی، 9 مورد لگن، 5 مورد مچ پا، 20 مورد زخم فشاری فاز II، 6 مورد زخم فشاری فاز III. در گروه مشاهده، 22 مورد زن، 14 مورد زن، سن بین 64 تا 88 سال، متوسط ​​(3/4±9/73) سال، زخم فشاری: 13 مورد دم خاجی، 8 مورد ران، 5 مورد مچ پا. 21 مورد زخم فشاری فاز II، 5 مورد زخم فشاری فاز III. معیارهای ورود: بیماران مبتلا به زخم فشاری هستند. رضایت آگاهانه برای مطالعه معیارهای خروج: بیماران مبتلا به زوال عقل سالخورده. افراد غیرعادی ذهنی تفاوت آماری در داده های پایه بین دو گروه وجود نداشت (05/0p>) و قابل مقایسه بود.

1.2 روش ها بیمار با دبریدمان درمان می شود، بافت نکروزه و ترشحات زخم ها به طور کامل برداشته می شود و زخم های تازه در معرض دید قرار می گیرند.

اگر بیمار دارای ناحیه وسیعی از زخم یا بافت بیشتری از نکروز چرکین است، باید دبریدمان زیادی انجام شود، اگر بیمار علائم عفونت در سطح بیماری داشته باشد، بافت نکروز یا ترشح موضعی کشت باکتریایی به علاوه حساسیت دارویی، اگر لبه سطح زخم یا فیبروز، باید برداشتن بافت باشد تا به بافت اپیتلیال کمک شود. گروه کنترل تحت تعویض روتین پانسمان قرار گرفتند، پس از دبریدمان، کرم مرطوب سوختگی روی زخم ها زده شد و سپس پانسمان پوشانده شد.

با توجه به وضعیت جذب پانسمان، وضعیت تراوش فرکانس تغییر را تعیین می کند، جایگزینی اولیه روزانه 1 ~ 3 بار، دومی می تواند 1 ~ 3 روز برای جایگزینی 1 بار باشد. گروه مشاهده از درمان پانسمان آلژینات استفاده کردند، پس از دبریدمان برای استفاده از پانسمان آلژینات روی سطح زخم، در صورت عمیق بودن زخم های بیمار، مقدار مناسب آلژینات در مرکز زخم ها و خارج از پانسمان کلوئیدی آب پر می شود.

فرکانس تغییر با توجه به گسترش جذب پانسمان، تراوش تراوش، پانسمان بیرونی آلوده یا خود شل می شود، مانند تصمیم، اوایل باید 1 بار در روز جایگزین شود، دومی می تواند 3 ~ 7 روز تعویض 1 بار باشد.

1.3 شاخص های ارزیابی اثربخشی بالینی و نمرات بهبود سطح زخم به عنوان شاخص های ارزیابی در این مطالعه استفاده شد.

معیارهای موثر: بیماران مبتلا به زخم های فشاری، بهبود سطح زخم، و رشد بافت جوانه گوشت تازه. استاندارد معتبر: سطح زخم بیمار به وضوح خشک، کاهش یافته، گلگون است و بخشی از بافت گرانولاسیون رشد می کند. استاندارد نامعتبر: عدم تغییر در سطح درد بیمار. نمره بهبود سطح زخم توسط مقیاس فشار ارزیابی می شود که شامل سطح، شکل بافت، مقدار اگزودا و غیره است، نمره 0 تا 17 است، هر چه نمره کمتر باشد، وضعیت بهبود سطح زخم فشاری بیمار ایده آل تر است.

1.4 تجزیه و تحلیل آماری

تجزیه و تحلیل آماری داده‌های پردازش SPSS 22.0، فرآیند اندازه‌گیری داده‌ها با آزمون T، شمارش داده‌ها با آزمون سمت کارت، اگر 05/0p<، نشان می‌دهد که مقایسه داده‌ها از نظر آماری معنادار است.

بحث: این مطالعه نشان داد که افراد مسن فعالیت کمتر، عدم خاصیت ارتجاعی و شل شدن پوست، نازک شدن و کوچک شدن چربی زیر جلدی داشتند، بنابراین پوست مستعد آسیب است و در گروه پرخطر برای زخم های فشاری قرار داشت. دلایل ایجاد زخم های فشاری شدید بسیار پیچیده است و مداخله اساسی آنها تقویت مراقبت های اساسی در عین حال است.

در طول درمان، باید به جلوگیری از ایجاد زخم های فشاری توجه کرد و به طور فعال باعث بهبود زخم ها شد. در این مطالعه از پانسمان آلژینات در 36 بیمار سالمند مبتلا به زخم فشاری پرخطر در گروه مشاهده استفاده شد و میزان مؤثر کل گروه مشاهده 96.15 درصد بود که به طور معنی داری بیشتر از گروه شاهد بود. 73.08% x²=5.318، p = 0.021; نمرات ترمیم زخم‌ها پس از 7 روز و 14 روز درمان در گروه مشاهده به‌طور معنی‌داری کمتر از گروه کنترل بود و 05/0p<. پانسمان آلژینات از جلبک دریایی استخراج می شود و این الیاف نرم و غیر بافته حاوی سدیم کربوکسی متیل سلولز و همچنین الیاف طبیعی آلژینات کلسیم است که می تواند محیط مرطوبی را برای زخم ها فراهم کند، بافت نکروزه را حل کند، تمایز و تکثیر سلول های بافتی را تسریع بخشد، محیطی بسیار محرک سطحی و هیپوکسیک ایجاد کند. به نوبه خود، رشد بافت گرانولاسیون ترویج می شود. از سوی دیگر، پانسمان های آلژینات همچنین می توانند از قرار گرفتن در معرض عصب محیطی جلوگیری کنند، از مواد التهابی و تحریک کم آبی بدن جلوگیری کنند، بنابراین می توانند یک اثر ضد درد ایده آل داشته باشند. تحقیقات مربوطه گزارش می دهد که پانسمان آلژینات در ترکیب الیاف آلژینات کلسیم یک بار در تماس با زخم، می تواند با تبادل یونی سدیم بدن بیمار باشد و آلژینات کلسیم نامحلول در آب به تدریج به آلژینات سدیم محلول در آب تبدیل می شود و سپس داخل فیبر را به مقدار زیادی از آب تبدیل می کند و از باکتری های خارج از محیط جلوگیری می کند. نفوذ، در حالی که احتمال عفونت را نیز کاهش می دهد. از طریق این مطالعه متوجه شدیم که پانسمان آلژینات خاصیت ارتجاعی خوبی دارد و بافت نرمی دارد، بنابراین می تواند آسیب و اصطکاک به سطح درد را کاهش دهد، بنابراین برای بهبود سطح درد مفیدتر است.

ژل تشکیل شده می تواند به طور موثر از کم آبی سطح زخم جلوگیری کند، منجر به تنظیم ترشح فیزیولوژیکی می شود، به طوری که سطح زخم های فشاری بیمار را تشکیل می دهد تا یک ساختار محافظ غشایی تشکیل دهد، بنابراین می تواند تعداد خونریزی، تراوش و تغییر دارو را کاهش دهد، راحت تر، بیماران تمایل بیشتری به پذیرش دارند. به طور خلاصه، در روند درمان بیماران مسن مبتلا به زخم های پرخطر، پانسمان آلژینات می تواند سرعت درمان را بهبود بخشد و زمان درمان را کوتاه کند، که ارزش محبوبیت دارد.